Accueil

Congo: wie wint er bij oorlog?

Nu Congo eindelijk wat meer politieke stabiliteit zal kennen na jaren van oorlog en ‘overgangsregering’ wordt het ook eens tijd om na te gaan wie er al die jaren beter is geworden van de oorlog. Alvast niet de overgrote meerderheid van de Congolese bevolking die alleen maar ellende en miserie heeft gekend en elke dag opnieuw een strijd moet voeren om te overleven. De teller van de slachtoffers als direct of indirect gevolg van de oorlog staat ondertussen op 4 miljoen. Het hoogste aantal burgerslachtoffers sinds de Tweede Wereldoorlog.
Er stond (en staat) in Congo dan ook heel veel op het spel. Met de ontginning van zeldzame en gegeerde mineralen - zoals coltan dat wordt gebruikt voor de productie van GSM’s en laptops - is veel geld te verdienen en als dat buiten de controle van een normaal functionerende staat kan gebeuren, is dat voor weinig gewetensvolle bedrijven een extra troef. De lijst van bedrijven en individuen - zowel Congolese als uit de buurlanden, Europa, Australië en Amerika - die hebben geprofiteerd van de oorlogseconomie is lang. Talrijke gedetailleerde rapporten zijn er de voorbije jaren over volgeschreven en ook een commissie van het Congolese parlement heeft heel waardevol werk verricht. Het komt er nu op aan om die illegale oorlogswinsten aan te wenden voor de heropbouw van het land. Voor het wereldwijde netwerk van pacifistische vredesorganisaties, War Resisters’ International (WRI), is de strijd tegen de oorlogsprofiteurs een belangrijk aandachtspunt. Niet alleen wat Amerikaanse bedrijven in Irak doen, maar ook in ‘vergeten’ conflicten zoals in Congo. Al te vaak wordt na het einde van een gewapend conflict de rekening niet gemaakt en winnen de oorlogsstokers dus twee keer.

WRI War Profiteers’ News, nummer van december 2006 is volledig aan Congo gewijd
http://wri-irg.org/pubs/warprof-0612.htm

Regio's: 

Lees ook

Strijd tegen straffeloosheid als voorwaarde voor duurzame vrede in Centraal-Afrika

Officieel heerst er vrede in de regio van de Grote Meren. Congo hield vorig jaar verkiezingen na een turbulente periode van tien jaar waarbij naar schatting vier miljoen mensen omkwamen. De Burundezen hadden al een jaar eerder een moeizame overgangsperiode afgesloten met verkiezingen. En Rwanda experimenteert met het gacaca-systeem voor de berechting van duizenden genocideverdachten. Maar iedereen weet dat de vrede in de regio heel broos is. In het oosten van Congo gaat het de laatste weken veeleer de verkeerde kant uit. Kan de strijd tegen de straffeloosheid van oorlogsmisdaden een voldoende voorwaarde scheppen voor een duurzame vrede?

Doet strijd om olie oorlog in de Grote Meren opnieuw ontbranden?

Het oosten van Congo is ook na de ondertekening van de vredesakkoorden, die een einde moesten maken aan een oorlog die vier miljoen mensen het leven heeft gekost, nooit helemaal zonder gewapende conflicten geweest. Meestal draait het om de illegale exploitatie van de enorme bodemrijkdommen, gecombineerd met onopgeloste etnische spanningen. De laatste tijd ziet het ernaar uit dat olie een bijkomende factor in het brute machtsspel wordt. Sinds de olieprospecties in het Albertmeer, op de grens tussen Congo en Oeganda, hebben aangetoond dat er een voorraad van ongeveer één miljard vaten op exploitatie ligt te wachten, zijn aan beide kanten van de grens al doden gevallen, zowel burgers als militairen.